Heel vaak komt het op verjaardagen en tijdens andere gelegenheden weer ter sprake: De ergernis van automobilisten aan de inhalende vrachtwagens waar ze dan weer achter moeten blijven hangen, zelfs al geldt er op die weg een inhaalverbod voor vrachtwagens. Iedere keer opnieuw laait dan de discussie over dit onderwerp weer hoog op. Tuurlijk, ik weet ook wel dat het soms vervelend kan zijn als je ergens snel naartoe wilt dat je dan ineens even moet inhouden. Maar ik heb er wel begrip voor dat het gebeurt, ook al ben ik zelf intussen niet meer werkzaam als chauffeur… Ik heb me er nog nooit van mijn leven aan geërgerd als ik achter een vrachtwagen moest blijven hangen die aan het inhalen was, inhaalverbod of niet…..

Vaak wordt als argument tegen inhalende vrachtwagens gebruikt dat het snelheidsverschil nou eenmaal te klein is. Tsja, dat klopt, dat heb je met die begrenzers…. Maar dit argument slaat nergens op. Wees nou eens eerlijk, als je zelf met een gangetje van 120 lekker over de snelweg rijdt en je krijgt opeens een auto voor je die 118 rijdt dan blijf je er toch ook niet achter hangen? En wat te denken van een auto met caravan, die dan weer 90 rijdt en vervolgens weer afzakt naar 70? En zo een kilometer of wat op dezelfde snelweg? Daar wil je écht niet achter blijven hangen, bovendien is dat ook nog eens slecht voor het milieu als je geen constante snelheid houdt. En wat te denken van kranen? Die dingen rijden soms slechts een 65 kilometer per uur over de snelweg! Kun je je voorstellen dat je daar dan omheen wilt als je zelf 15 kilometer per uur sneller kunt en mag? Ook is het slaapverwekkend als je een heel traject achter tegen zo’n vlak van 2,5 bij 4 meter zit aan te staren. Je blijft fitter als je ruim zicht hebt voor de cabine.

Ook bij wegversmallingen op autosnelwegen van 2 banen naast elkaar schijnen er mensen te zijn die zich ergeren aan vrachtwagens die op het midden van de weg gaan rijden waardoor het onmogelijk wordt gemaakt om eraan voorbij te gaan. Let wel, dit doet de chauffeur niet om het overige verkeer te pesten! Hij doet dit puur uit veiligheid voor hem en de overige weggebruikers! Het kan soms namelijk erg smal worden en vaak staan de gevarenschilden ook niet netjes in één lijn aan de rechterkant waardoor het noodzakelijk zou kunnen zijn om uit te wijken naar links. Als er dan op dat moment iemand naast je rijdt, dan kun je wel raden wat de gevolgen kunnen zijn. Bovendien, waarom zou je zo’n vrachtwagen op zo’n moment voorbij willen gaan? Vaak is dit namelijk het geval bij wegwerkzaamheden waar op dat moment vaak een snelheidsbeperking is ingevoerd van 70 km/h ! Dus vanwaar die haast? Die vrachtwagen rijd ook heus wel 70. Het is toch veel beter om even de ‘overlast’ van die vrachtwagen voor je te accepteren dan dat die vrachtwagen netjes in z’n baan zou blijven met de kans op een ongeluk door een krappe situatie met een inhalende automobilist waardoor de hele snelweg vervolgens wordt afgesloten?

Ik hoop dat dit stukje tekst kan bijdragen aan wat meer begrip voor het beroepsgoederenvervoer op de Nederlandse snelwegen. De man of vrouw aan het stuur weet heus wel waar hij of zij mee bezig is, al zit ook daar af en toe heus weleens een rotte appel tussen, net als bij de overige weggebruikers. En zoals ik al zei, ik zal me nooit niet ergeren aan inhalend vrachtverkeer. Dan zijn er wel andere dingen, zoals mensen zonder licht of mensen die geen of onjuiste richting aangeven bij het verlaten van rotondes…. aanpakken die lui!

Freddy

Hallo, welkom op mijn web-log. Ik zal proberen om hier met enige regelmaat wat nieuws te tikken over mijzelf en mijn meningen en gedachten over bepaalde zaken die mij bezighouden.

Groeten, Freddy

Vanmiddag moest ik nog ff snel een klein boodschapje doen in het centrum van Drachten. Hiervoor parkeerde ik mijn auto op een parkeerplaats waar je moest betalen, dus loop ik heel netjes naar de desbetreffende parkeerautomaat. Vervolgens gooi ik er 20 cent in alleen kom ik er achter dat mijn geld boven in de sleuf blijft hangen. Nadat ik er nogmaals 20 cent in heb gegooid blijft het geld nog steeds hangen waarop ik besluit om een klap op de parkeerautomaat te geven waarna ik het geld hoor vallen en mijn kaartje kan worden uitgeprint. Opeens ontdek ik in de geld-retour opening een grote hoeveelheid kleingeld met een waarde van rond de 5 euro. Dat kon voor mij dus wel uit. Vervolgens loop ik bij de automaat weg en als ik achterom kijk ontdek ik dat een meisje ook al problemen heeft met de parkeerautomaat. Hierop besloot ik haar te gaan helpen en gaf, nadat ook haar geld was blijven steken, nogmaals een klap tegen de parkeerautomaat. Ineens blijkt dat er ook deze keer een grote hoeveelheid kleingeld in de geld-retour opening tevoorschijn was gekomen. Giechelend en erg dankbaar voor mijn hulp aan haar bied ze mij spontaan het geld aan waarop ik zeg dat ze het gerust in eigen zak mag steken omdat ik reeds voor haar ook al de ‘jackpot’ had gewonnen Hard lachend lopen we vervolgens de parkeerplaats af en bespreken we dat we het in de gemeente Smallingerland toch écht zo slecht nog niet hebben Staat er nu dan toch écht een fruitautomaat op de parkeerplaats? Misschien morgen maar weer eens kijken……………………..

Maandag 24 juli 2006

Reeds vroeg in de morgen gaat bij ons de wekker die ons eraan moest herinneren dat we vandaag op vakantie gingen naar Noorwegen. Veel nut had hij deze nacht niet, want door de hitte en wat burengerucht hebben we toch al niet kunnen slapen in de 4 uurtjes die we op bed hebben gelegen. De auto hebben we de dag ervoor reeds ingepakt dus we kunnen nu op ons gemak nog even een broodje eten en daarna de reis aanvaarden. De oude vertrouwde peugeot 309 XRD+ hangt flink in de kont van alle bagage en dat roept bij mij toch enige twijfel op of we nou echt niks thuis hadden kunnen laten. Het is behoorlijk mistig onderweg met op sommige plaatsen nauwelijks meer dan 50 meter zicht. Gelukkig klaart het aardig op als we eenmaal de Duitse grens zijn gepasseerd. Ik hou van lange stukken autorijden en we zijn dan ook al bijna bij de Deense grens als we voor het eerst de auto aan de kant zetten om een broodje te gaan eten en voor een sanitaire stop. Ondanks het feit dat ik geen oog dicht heb gedaan vannacht voel ik mij zo fit als een hondje. Een half uurtje later zijn we weer vrolijk onderweg.

Sinds een paar weken heb ik voor mijn werk weer een auto van de zaak mee. Nu zit daar standaard geen autoradio in en aangezien ik dagelijks toch 4 uur in die auto doorbreng, is het dan wel heel erg stil om me heen. Nu ben ik, vanwege mijn hobby (legaal radiozendamateur), in het bezit van een mobiele zendontvanger in de vorm van een portofoon. Die portofoon brengt mooi uitkomst om onderweg toch nog met wat mensen, bekend of onbekend, te kunnen spreken. Daarom heb ik diezelfde portofoon de vorige week maar eens geinstalleerd in de auto van de zaak, met een klein kleefvoet antennetje op het dak. Maargoed, naast die rare zendhobby van mij ben ik toch ook wel een enorme muziekliefhebber, dus heb ik het afgelopen weekend toch ook nog maar een autoradio geinstalleerd in de baas z’n karretje. Kan ik lekker onderweg muziek luisteren! …..en als ik in een goede stemming ben, zing ik dan zelf even lekker uit volle borst mee! ………Er is immers toch niemand die het hoort…!?!?!

Aiaiai…. verkeerd gedacht…. Terwijl ik afgelopen maandag op de terugweg ben vanaf m’n werklocatie in IJsselstein, heb ik de portofoon naast me op de bijrijdersstoel liggen… Het is rustig op de frequentie 145.700 MHz van de Friese repeater (soort steunzender) dus besluit ik om in plaats van met mede hobbyisten te gaan praten lekker een muziekje op te zetten…. ‘t is mooi weer, ik had geen last van files, ik ben op de terugweg naar huis, kortom: ik ben in een goeie bui! Dus lekker meezingen met de radio!! Opeens werp ik een blik op de portofoon naast mij…. Brand daar nu écht dat rode lampje dat hij aan het zenden is? Wanneer gaat dat nu eens uit?? Ohjee………. Ik ben in de lucht en met een beetje pech luistert half noord Nederland nu mee op deze frequentie Ik grijp zo snel mogelijk naar de portofoon om hem weer uit te krijgen….. gelukkig, ‘t is voorbij en met een beetje geluk heeft niemand mij herkend Dan ineens gaat de telefoon…. ‘t is m’n zwager, ook al zo’n zendfanaat… Hij belt me op met de vraag of ik toevallig ook op de repeater was afgestemd… Ineens weet ik voldoende en met een beschamende toon geef ik toe dat hij zojuist naar mijn zangkunsten geluisterd heeft Volgens hem waren het slechts 2 minuten, maar die blunder van ‘slechts’ 2 minuten waren voor mij meer dan genoeg om me de rest van m’n leven te blijven achtervolgen Ach nouja, achteraf heb ik er nog heel hartelijk om kunnen lachen en mijn omgeving ook niet minder. Maar voortaan kijk ik toch wel met een ietwat andere blik naar de zendapparatuur in m’n auto

Freddy, de PE1RWP

Wat een raar gezicht moet het zijn geweest gisteren… Mijn collega en ik hadden onze bedrijfsauto’s naast elkaar gezet bij de rest van de collega’s, vlak voordat we de thuisreis zouden aanvaarden. Als we besluiten te vertrekken stapt mijn collega in de ene auto en als vanzelf, volautomatisch stap ik in de andere… Ik heb de sleutel in mijn hand, die vervolgens zijn weg naar het contactslot zoekt. Ineens kom ik erachter dat er al een sleutel in zit! Wat raar denk ik nog en opeens zie ik daar ook nog andere attributen in de auto liggen die mij niet bekend voorkomen. Enigszins onder de indruk doe ik een blik opzij en zie daar mijn collega die al net zo verbaasd zit te kijken als ik! Opeens krijgen we het allebei op onze lachspieren als dan eindelijk tot ons doordringt dat we allebei in de verkeerde auto zijn gestapt. De andere collega’s die dit zo allemaal van een afstand hadden aanschouwd die kwamen al helemaal niet meer bij van het lachen. Tsja, soms heb je van die dingen die een ander maar beter niet had kunnen zien

Zondag 18 september Op zondagmiddag besluit ik al om 4 uur ‘s middags weer naar Oldenzaal te rijden, omdat ik de volgende morgen reeds om half 3 moet vertrekken richting het Belgische plaatsje Hoeselt. De auto die ik mee zou moeten krijgen blijkt nog in Trier te staan dus krijg ik door de portier een andere auto toegewezen. Als zo op zondagmiddag misschien wel een paar honderd auto’s op het terrein staan in willekeurige volgorde blijkt het een lastige klus om hier je auto uit te zoeken, maar na een tijdje heb ik geluk. Het blijkt te gaan om een DAF95XF in de Mega uitvoering wat dus inhoud dat je er ook Megatrailers (extra grote laadruimte) mee kunt vervoeren. Dit is te zien aan de superkleine bandjes die onder de wagen zitten. M’n hele uitrusting inclusief koelbox word in de auto gezet en een paar uurtjes later ligt deze jongen heerlijk te dromen van verre oorden… Maandag 19 september De wekker van m’n mobieltje ging weer veel te vroeg vanmorgen en ik ga dan ook al vroeg op zoek naar de trailer die ik mee moet nemen. Het blijkt weer een zeilenoplegger te zijn dus dat beloofd weer wat voor vandaag In alle vroegte koppel ik de trailer aan. Het is een megatrekker maar de trailer is gewoon standaard dus dat betekent dat de luchtvering in de stand standaard moet staan waardoor de auto een beetje scheef naar voren helt. De reis naar België wordt aanvaard. In België aangekomen blijk ik geluk te hebben met het lossen…. Hij blijkt hier gewoon voor het dock te kunnen staan dus het gevreesde ‘afbreken’ van de trailer is mij bespaard gebleven. Tijdens het lossen besluit ik om de wielmoeren van de voorwielen maar even na te gaan trekken omdat dit me vriendelijk is verzocht middels de met krijt geschreven tekst ‘NATREKKEN’ op beide hagelnieuwe voorbanden…. Dit blijkt geen overbodige luxe want er zitten toch een of twee moeren tussen die nog een knikje konden hebben…. Tsja, je wilt natuurlijk niet dat je wielen er onderweg aflopen en dat je wordt ingehaald door je eigen wielen! Bij de laatste moer knapt me, hoe vreemd het ook is, de stang waarmee je de wielmoeren aandraait ineens in tweeën! Jawel, 2 tot 3 centimer dik staal blijkt niet bestand tegen mijn gewicht van een magere 70 kilo dus kwak ik ineens languit op het asfalt! Gelukkig ging het allemaal goed en ben ik niet gewond. Na het lossen krijg ik opdracht om in Duitsland te laden in het plaatsje Bedburg, vlak boven Bergheim. Hmmm, dit blijkt dus vlakbij onze Duitse zendamateur-vriend Klaas Huitema te zijn… achteraf had ik hier zelfs wel op de koffie kunnen gaan omdat het laden toch nog enige uurtjes in beslag nam. Na het laden wordt de reis richting Ede ingezet waar ik de trailer weer mag afkoppelen. Omdat ik intussen ook bijna aan m’n uren zit blijf ik in Ede overnachten. Dinsdag 20 september Om 3 uur ‘s morgens koppel ik in Ede een trailer aan die naar Oldenzaal moet. Daar aangekomen krijg ik een andere trailer mee die ik zelf moet lossen in het Brabantse plaatsje Hapert. In Hapert krijg ik telefoon van de opdrachtgever dat ik mag laden in Venray. Even later bellen ze mij op om te vragen hoe vroeg ik die morgen begonnen ben. Na mijn antwoord van 3 uur krijg ik te horen dat dit voor hun heel mooi uitkomt omdat ze een chauffeur nodig hebben die ‘s avonds om 11 uur naar het plaatsje Wissous (soort voorstad van Parijs) af kan reizen. Ik ben dus de uitverkorene om naar Frankrijk te gaan! Om kwart over 1 ‘s middags gaat de rust in. Echter, er moet nog wel héél wat geregeld worden wat papieren enzo betreft dus dat mag ik weer lekker in m’n rust gaan doen. Verder blijkt dat ik de trailer rond 5 uur aan moet koppelen dus daar gaat m’n aaneengesloten rust weer. Na het aankoppelen en nog meer administratieve rompslomp kan ik dan eindelijk gaan slapen. Om 11 uur ‘s avonds begint m’n reis naar de Franse hoofdstad. Woensdag 21 september Gisteravond ben ik reeds om 11 uur vertrokken vanuit Venray naar Parijs. In mijn TomTom kaarten collectie ontbreekt echter de kaart van Frankrijk dus mag ik weer lekker op de ouderwetse manier gaan navigeren. Net bij het passeren van de Belgisch-Franse grens en de eerste tolpoorten van de Franse A1 besluit ik m’n verplichte driekwartier ergens te gaan nemen op een parkeerplaats bij een benzinestation. Ik blijk hier overduidelijk niet de enigste te zijn want de parkeerplaats is afgeladen met trucks die kriskras staan geparkeerd en voor mij is dan ook niet echt een beter plekje gereserveerd. Bij de benzinepomp, die eigenlijk reeds gesloten is, koop ik nog maar even een kaart van Frankrijk. Hiertoe was de bediende van de pomp nog wel even bereid om die uit z’n winkel te gaan halen voor iemand die anders zonder kaart in Frankrijk z’n weg moet vinden. Drie kwartier later ben ik weer onderweg over de tolweg. Als ik ‘s ochtends in alle vroegte in de buurt van Parijs kom, begint het te krioelen van de drukte op de ringwegen van Parijs. Tevens komt er een stroom van verkeersborden met onderschriften op me af die mij niks zeggen omdat ik nu eenmaal geen Frans ken. Zelfs verkeersborden met zwarte vrachtwagens en een rode rand die verdacht veel lijken op een ‘verboden voor vrachtwagens’ doemen zich op langs de kant van de weg…. Echter, er zit weer een onderbord bij met een Franse tekst dus het zal wel weer aan een bepaalde voorwaarde voldoen want ik ben niet de enigste vrachtwagen die gewoon langs die borden heen rijd dus rijd ik gewoon maar achter de menigte aan. Gelukkig lukt het mij om zonder kleerscheuren door de drukte heen te komen. Zo rond half 7 kom ik dan eindelijk aan in Wissous en ga ik op zoek naar het adres op de vrachtbrief. En dan begint de ellende van het zoeken….. De opgegeven straat blijkt helemaal niet in Wissous te liggen maar in een plaats die er tegenaan ligt. Nouja, kan gebeuren denk ik nog. Dus ik rijd naar het naburige plaatsje en slaag erin om de straat te vinden. Helaas blijkt het bedrijf waar ik moet zijn hier niet te vinden te zijn en met mijn Engels kom ik hier in het Franse land geen stap verder! Echt geen enkele Fransman die ik heb gevraagd naar de weg kon mij in het Engels antwoorden! Wat een ramp! Iedereen keek me vreemd en vragend aan en iedereen sprak alles behalve Engels! Dus ik maar bellen met de opdrachtgever of zij me verder konden helpen. Helaas, het enigste wat ze mij konden vertellen was dat het hun bekend was dat het moeilijk te vinden moest zijn, want de vorige chauffeur had er ook enkele uren om moeten zoeken! Wat een ellende! Niet in staat om met de mensen te communiceren en dan op zoek naar een adres wat niet blijkt te kloppen! Ik rijd alles af en doe hier en daar toch nog eens een vergeefse poging om mensen te vragen of de naam van het bedrijf hun wat zegt. Helaas, zonder succes… Ook de opdrachtgever deelt me telefonisch mee dat hun zoekpogingen naar het juiste adres ook weinig hebben opgeleverd. Gelukkig komt na bijna 4 uur! dwalen door de Franse stad mijn geluk. Ik kom bij een bedrijf op een nieuwbouw industrieterrein en daar is warempel iemand van het personeel die een beetje Engels spreekt! En de naam van het bedrijf is daar ook bekend! Hij geeft me een keurige plattegrond en wijst me aan waar het bedrijf wat ik zoek gevestigd is. Dat blijkt dus ook op een nieuwbouw industrieterrein te zitten waar de straten nog geen eens namen hebben gekregen. Na 4 uur zoeken kom ik dan eindelijk aan op het adres waar ik moet zijn en worden de spullen eindelijk gelost. Een pak van mijn hart. Al dat zoeken heeft er echter wel weer voor gezorgd dat ik door mijn rij-uren heen ben dus overleg ik met de opdrachtgever wat ik nu moet doen. Ik krijg het goede nieuws te horen dat ik maar een parkeerplaats moet gaan zoeken en dat ik de rest van de middag helemaal voor mezelf heb en dat ik de volgende morgen rond 8 uur wel weer een telefoontje krijg wat ik dan moet gaan doen! Eindelijk, wat vrije tijd voor mezelf! Een gelegenheid om te overnachten vind ik op een nabijgelegen industrieterrein. Dit ziet er allemaal wel aardig veilig uit dus hier durf ik het wel aan om te gaan kamperen. In het plaatsje zelf ga ik maar eens op zoek naar een eetgelegenheid. Die blijken er gelukkig volop te zijn. Mijn oog valt op iets wat lijkt op een Mc Donalds maar wat door het leven gaat als Quick. Hier kan ik gelukkig met behulp van plaatjes duidelijk maken wat ik wil gaan eten…. Het eerste meisje wat me wil helpen bij het opnemen van m’n bestelling barst in lachen uit en krijgt een vuurrode kleur als ik haar in het Engels aanspreek… Al snel wordt me duidelijk dat zij helemaal niks verstaat van wat ik zeg en ze roept dan ook snel haar collega die, hoe wonderbaarlijk het ook is, warempel in staat is om vloeiend Engels te spreken! Gelukkig, ik begon er langzaam van overtuigd te raken dat er werkelijk geen enkele Franse inwoner te vinden was die Engels spreekt! Na het nuttigen van een snelle hap ben ik bij een naburige LIDL supermarkt maar even wat inkopen gaan doen voor de rest van de week. ‘s avonds ben ik maar vroeg op bed gegaan om wat verloren slaap in te gaan halen. Donderdag 22 september Vanmorgen om half 9 ging de telefoon. Ik kreeg de opdracht om maar leeg te gaan rijden richting Antwerpen en dat ik vlak voor Antwerpen maar weer eens moest bellen. Tsja, dat waren behoorlijk wat lege kilometers dus maar er was nu eenmaal geen retourvracht in de buurt van Parijs. Ik was er zelf niet eens zo rouwig om en wou er eigenlijk best wel weer zo snel mogelijk vandaan! Terug naar de mensen waar ik wél mee kon spreken en naar het verkeer waar ik wél wat van begreep zonder die rare Franse teksten op de onderborden! Kun je je voorstellen hoe het wel niet moet zijn als je in een land bent waar je zelfs de leestekens niet eens begrijpt! Zo in de drukte rond Parijs gaat het deze morgen niet al te snel. Verbaasd ben ik ook over de vele honderden motorrijders die af en toe echt levensmoe lijken te zijn wanneer ze met een idioot hoge snelheid tussen mijn vrachtwagen en die van de buurman aan zowel de linker- als rechterzijde doorscheuren! Echt niet meer normaal… er hoeft maar 1 van ons drieën om wat voor reden dan ook een klein tikje aan het stuur te geven en het gaat finaal mis. Die gedachte van mij blijkt niet helemaal onterecht wanneer ik even later vlak voor mijn ogen bijna een motorrijder met volle snelheid bovenop een luxe wagen zie knallen die heel onvoorzichtig en onaangekondigd van rijstrook wisselt. Gelukkig gaat het allemaal net goed en komt de bestuurder van de auto er vanaf met een door de motorrijder vriendelijk opgestoken middelvinger…. Hmm, dat internationale gebaar kennen ze hier in Parijs dus ook wel Na een kleine 2 uur rijden ben ik eindelijk weer uit de drukte en zit ik weer op de tolweg richting België. Onderweg heb ik vlak voor de grens met België nog maar even wat gegeten in een Frans wegrestaurant. De koffie van maar liefst 1 euro 35 werd geserveerd in een kopje wat nauwelijks groter was dan een eierdop dus dat was het geld ook lang niet waard. Toen ik weer in België was heb ik maar weer even gebeld met de opdrachtgever wat de bedoeling nu was en ik kreeg te horen dat ik wel door mocht rijden naar Bergen op Zoom om daar te gaan laden. In Bergen op Zoom werd m’n trailer geladen met gevaarlijke stoffen. Nu kwam dan eindelijk mijn ADR-certificaat (noodzakelijk voor het vervoer van gevaarlijke stoffen) van pas wat ik reeds vier jaar geleden had gehaald maar waar ik nog nooit wat mee te maken heb gehad. M’n kennis van ADR was daardoor intussen ook al zodanig afgezwakt dat ik voor de zekerheid m’n oude cursusboek maar weer even had opgezocht uit de weekendtas om ff m’n geheugen wat op te frissen. De oranje gevarenborden werden uitgeklapt aan de voor en achterkant en toen alles erin zat ging ik naar het kantoor om de papieren te halen…. Tot mijn grote schrik bleek dit een stapel te zijn die zo groot was dat zelfs het paleis op de dam er helemaal opnieuw van behangen had kunnen worden! Het ergste was ook nog wel dat er op elke vrachtbrief een handtekening moest komen te staan van mij! Hier was ik dus ook nog wel even zoet mee maar na een tijdje kon ik dan eindelijk de reis naar Ede inzetten. Het rijgedrag werd meteen maar ff goed aangepast aan de gevaarlijke lading en met streep 80 ging ik die kant op. In Ede aangekomen mocht ik de trailer omruilen voor een andere trailer die ik weer mee mocht nemen naar Oldenzaal. In Oldenzaal aangekomen kon ik dan eindelijk weer aan m’n rust beginnen. Vrijdag 23 september Vandaag was het om kwart over 5 weer gebeurd met m’n rust want om kwart over 6 moest ik rijden. De trailer die ik nu meekreeg bleek een megatrailer te zijn dus nu kon de luchtvering van de trekker eindelijk in de ‘normale’ megastand. Er mankeerde nogal wat aan deze trailer wat schades betreft, maar dit bleek ook al te zijn gemeld door de chauffeur die hem binnen de poort had gezet. Mijn eerste stop was in Alblasserdam. Hier gingen er 6 pallets uit. Vervolgens ging m’n reis naar Spijkenisse waar de resterende pallets werden gelost. Aiaiai, een ongeluk zit in een klein hoekje en tot m’n grote schrik kwam ik hier in Spijkenisse bij het achteruit insteken ook nog wat ongelukkig in aanraking met het hek van de klant waar ik moest lossen Gelukkig reageerde de klant niet al te boos en kreeg ik zelfs een kop koffie aangeboden om van de schrik te bekomen. Het schadeformulier werd ingevuld en ik had intussen m’n baas gebeld om de schade te melden. Het hek was beschadigd maar aan de trailer was niks te zien. Volgens de klant was ik niet de eerste die het hek had omgeduwd maar gebeurde dit wel vaker. Erg vervelend allemaal maar je doet zoiets natuurlijk ook niet met opzet al voel ik me er dan wel erg rot bij. Maargoed, na de afhandeling van de schade en het lossen van de trailer mocht ik weer richting Alblasserdam om te gaan laden voor Finland. Onderweg werd ik gebeld door m’n oude werkgever en kreeg ik te horen dat ik vanaf maandag weer welkom was om te beginnen voor hun! Dit telefoontje was voor mij echt een hele opluchting! Aan het begin van de week had ik namelijk zelf al contact met hun opgenomen of het mogelijk was om weer terug te komen bij hun omdat het leven als internationaal chauffeur mij toch gigantisch tegenviel en ik er zelf onderdoor dreigde te gaan. Nu weet ik wel dat ik het misschien ‘slechts’ drie weken heb geprobeerd, maar voor mij waren die drie weken lang genoeg om erachter te komen dat het toch niet allemaal zo rooskleurig was als het me altijd had geleken. De eenzaamheid viel me trouwens wel mee want onderweg heb ik héél wat mensen gesproken en leren kennen. Doch, de gesprekken gingen eigenlijk altijd over het werk of alles wat maar met transport en logistiek te maken heeft. Het ergste wat mij heeft doen besluiten om hier niet langer mee door te gaan was de stress die ik bij mezelf ontdekte. De stress van de rij- en rusttijdenwet waar je je niet altijd aan kan houden, mede door de planning en aangezien ik dit van mezelf eigenlijk wel wil, botste dit zo ontzettend met mijn gevoelens dat ik achter elke boom wel een politieagent zag staan en werd ik alsmaar banger voor controles. Ook het vele wachten op de laad- en losadressen viel me zwaar omdat ook dit wachten weer ten koste ging van de resterende tijd op je schijf om nog ‘thuis’ te komen. En dan waren er nog de korte nachten die vaak ook nog onderbroken werden omdat je ‘s nachts moest laden e.d. Misschien dat deze bezwaren er op den duur wel minder op werden maar ik ontdekte wel dat ik hier zelf absoluut niet over kon. Als ik in deze drie weken als internationaal chauffeur iets heb geleerd was het wel dat je als chauffeur toch eigenlijk overal lak aan moet hebben en dat je best nonchalant moet zijn om in die harde wereld te kunnen overleven. Dit botste met m’n eigen gevoelens van het allemaal zo goed mogelijk en volgens de wet willen doen en dat viel me zwaar. Misschien ben ik gewoon te precies voor dit werk. De romantiek en de vrijheid zoals ik het me altijd had voorgesteld leken ineens ver te zoeken. Er kwam toch veel meer bij kijken dan alleen maar het rijden op een truck en langzamerhand begon mijn jongensdroom op deze manier te veranderen in een nachtmerrie. Op zo’n manier kon ik het nooit volhouden dus heb ik maar besloten om er maar weer mee te stoppen….. Gelukkig kon m’n baas het wel begrijpen en nam die er genoegen mee dat ik vanaf maandag weer kon beginnen bij m’n oude baas. Wel heb ik aangeboden om als losse chauffeur op zaterdags af en toe nog eens een ritje te doen of op andere vrije dagen en die mogelijkheid was er ook wel. Ik denk dat ik het chauffeuren (voorlopig?) maar houd bij het hobbychauffeuren op af en toe een zaterdag want het rijden helemaal opgeven kan ik gewoon niet… ‘t blijft toch apart hoor, er moet wel een hele rare kronkel in m’n hoofd zitten dat die auto’s en dat rijden toch zo blijven lokken dat ik er nooit helemaal afstand van kan doen….. Feit is wel dat ik er iniedergeval geen spijt van heb gehad dat ik het heb geprobeerd! Nu kan ik me later iniedergeval nooit verwijten dat ik het NIET heb geprobeerd al was het dan ook maar voor drie weken! Voor alle collega-chauffeurs die het vak wél vol kunnen houden wens ik jullie veel veilige kilometers tussen de lijntjes en keep the shiny side up! Ik weet nu uit eigen ervaring dat het niet allemaal zo mooi en makkelijk is als vele mensen soms zouden denken! Tevens weet ik nu uit ervaring wat voor een collegialiteit er heerst onder de vrachtwagenchauffeurs. Waar ik ook kwam, overal kon ik rekenen op hulp van de meer ervaren chauffeurs die me graag op weg hielpen en me soms goede praktische adviezen konden geven! Een vorm van collegialiteit die in menig andere baan soms ver te zoeken is! Petje af! Freddy

Het is zondagavond 11 september wanneer ik weer vertrek richting Oldenzaal voor mijn tweede week als internationaal chauffeur. De volgende morgen moet ik reeds vroeg vertrekken naar Moerdijk om een lading hout te lossen dus vandaar dat ik de zondagavond maar vast richting Oldenzaal rijd. Op maandagmorgen gaat de wekker reeds zeer vroeg en rijd ik richting Moerdijk. Hier aangekomen wordt de lading gelost en moet ik na contact met de opdrachtgever naar ‘s Gravendeel toe te laden. Hier krijg ik twee ladingen mee met alletwee een bestemming binnen Nederland. Het eerste adres moet ik zelf lossen in Veenendaal en het tweede gaat naar Ede waar het in een andere trailer wordt overgeladen. In Ede koppel ik m’n trailer af en krijg ik na een paar uurtjes wachten een andere volle trailer mee die ik vervolgens mee mag nemen naar Oldenzaal. ‘s avonds laat kom ik in Oldenzaal aan en begint m’n lang verdiende rust in de auto op de parkeerplaats van het bedrijf. Dinsdag 13 september Vandaag ga ik mijn eerste ritje maken naar de haven van Travemünde in Duitsland. Dat wordt dus de MAUT-kast instellen voor de Duitse TOL voor het gebruik van de Deutsche Autobahn. Gelukkig blijkt dit niet al te moeilijk. Gewicht boven de 12 ton, 5 assen en een neue tour en klaar is kees. Na drie uren sturen neem ik m’n drie kwartier pauze op de parkeerplaats bij het Duitse plaatsje Sittensen om vervolgens m’n rit te vervolgen richting Travemünde. Het blijkt zeer eenvoudig te vinden en de procedures in de haven wijzen zich eigenlijk vanzelf al moet ik wel even zoeken naar de juiste kantoortjes van de juiste rederijen. Een paar honderd kilometer sturen over een en dezelfde autobahn. In Travemünde aangekomen koppel ik de trailer af in de haven en pik na een grondige inspectie een andere trailer weer op voor de retourreis. Van dagen zoals deze word je absoluut niet moe. ‘s avonds kom ik weer aan in Oldenzaal en ga ik weer slapen in hotel Scania op de parking. Woensdag 14 september Vanmorgen moest ik lossen bij een bedrijf in Zwijndrecht. Het was weer eens een zeilenoplegger en aangezien ik daar nog niet echt handigheid in heb om daar mee om te gaan (zeil omhoog en dergelijke om hem van de zijkant te lossen), gaat hier nogal wat tijd in zitten. Helemaal door het feit dat het ook nog eens behoorlijk hard waaide waardoor het zeil soms weer vanaf het dak naar beneden kwam vallen. Vervolgens moest ik de trailer weer afkoppelen bij een andere firma in Zwijndrecht waar ik weer een andere trailer mee kreeg die ‘s avonds nog op de boot moest richting Scandinavië. Van de planning kreeg ik te horen dat ik zelf de trailer meteen maar door moest brengen naar de haven van Lübeck. Aangezien ik niet precies wist waar ik die haven kon vinden heb ik maar even een collega gevraagd naar de weg. De beschrijving bleek perfect te kloppen (toch fijn dat je zulke fijne collega’s hebt (tnx Elwin!) ) ‘s avonds rond een uur of 9, half 10 kwam ik aan in Lübeck waar ik de trailer heb afgekoppeld. Vervolgens ben ik met losse trekker naar Travemünde gereden alwaar ik in de haven de nacht heb doorgebracht, temidden van tientallen andere vrachtwagens uit diverse landen. Voor de volgende dag moest ik hier een trailer oppikken en omdat ik zo weinig mogelijk achterstand wou krijgen besloot ik om maar zoveel mogelijk dingen vanavond reeds uit te zoeken. Hierbij kreeg ik gelukkig hulp van een vriendelijke Duitse collega die me wat wegwijs heeft gemaakt. Ik betrap me er zelf op dat ik met m’n gebrekkige Duits toch nog redelijk in staat ben met de man te communiceren. Donderdag 15 september Na wederom een zeer korte nacht van zo’n 5 uurtjes slaap ontwaak ik ‘s morgens in de haven van Travemünde. Een korte nacht, maar ondanks dat heb ik totaal geen moeite om zo in een geparkeerde vrachtwagen te slapen… eigenlijk slaapt het best wel lekker, zo’n bed in een truck. Nadat ik de papieren heb gehaald ga ik op zoek naar de trailer die ik vandaag weer mee moet nemen naar Nederland. Dit keer mag ik de trailer zelf afleveren bij een zeer bekende vrachtwagenfabrikant in Zwolle. Na de gebruikelijke inspectie van de trailer op schades koppel ik de trailer aan en ga ik op weg naar Zwolle. Kijkend naar de inhoud van de trailer hoef ik me geen zorgen te maken dat ik onderweg motorpech krijg, want ik heb genoeg reservemotoren bij me om de halve Scania-vloot weer op gang te krijgen. Na een aantal uurtjes sturen kom ik aan in Zwolle en mag ik de volle trailer afkoppelen bij het bedrijf achter de hekken. Vervolgens krijg ik een lege trailer mee retour die daar geladen moet worden voor een bedrijf in Neu Isenburg onder Frankfurt in Duitsland. Helaas kan ik de trailer pas ‘s avonds om 9 uur laden wat inhoud dat ik m’n ‘nachtelijke’ rust moet onderbreken om in de rust te laden. Vervolgens moet ik om 1 uur ‘s nachts vertrekken naar Duitsland. Wat een tijden…. Vrijdag 16 september Zoals ik gisteren al zei, ben ik vanmorgen om 1 uur vertrokken richting Neu-Isenburg in Duitsland. Eerst nog even langs Oldenzaal geweest om af te tanken en toen richting Duitsland. Bestemming ingesteld op m’n eigen navigatie pc’tje met TomTom en rijden maar…. Toch handig, zo’n navigatie denk ik nog… Later op de dag heb ik het ding echter ook menigmaal vervloekt toen hij mij met het hele spul de nauwste straatjes in wilde sturen en er geen rekening mee hield dat ik nu toch écht met wat groters onderweg was dan een Fiat 500…. Onder Keulen in de richting van Frankfurt begint het opeens aardig te hobbelen wat heuvels betreft en het landschap wordt alsmaar mooier en mooier! Echt een genot om van dat uitzicht te genieten! Alleen wordt het rijden nu wel een heel andere uitdaging dan ik tot nu toe gewend was! Voor iemand zoals ik die nog nooit een berg gezien heeft, zijn dit toch al aardige ‘bergen’! De heuvels op gaat het dan ook niet allemaal zo snel meer, zelfs niet met 400 pk aan dieselpower onder m’n kont. Maargoed, de trailer is dan ook best zwaar beladen. Soms met een gangetje van 40 kilometer per uur de bulten op. Makkelijker gaat het dan vervolgens naar beneden waar de snelheidsmeter dan ook met gemak ruim boven de 90 km/u uitkomt! Helemaal leuk wordt het wanneer er op die afdalingen ook nog eens wegwerkzaamheden zijn met een maximale snelheid van 60 km/u! Ze zullen hier maar eens gaan staan te flitsen!!! Om de snelheid er toch maar zoveel mogelijk uit te krijgen trap ik tijdens de afdalingen maar zoveel mogelijk op de motorrem en wanneer dat niet genoeg helpt soms een korte, doch krachtige stoot op de normale rem om de remmen niet oververhit te laten worden. Dit soort heuvels geven toch een behoorlijk andere uitdaging aan het rijden en de stuurmanskunst. Hmmm, ineens vraag ik me af hoe het dan wel niet zou moeten in de échte bergen! Eenmaal aangekomen in Neu-Isenburg word de lading gelost en zet ik koers richting het een uurtje noordelijker gelegen plaatsje Merenberg om te laden voor Scania in Zweden. Eenmaal vol krijg ik te horen dat de trailer vanavond persé nog in Oldenzaal moet zijn omdat hij de volgende ochtend al vroeg op de boot moet. De terugreis word dus aanvaard en was de heenweg al zwaar door de bulten, dit keer zat ik helemaal aan de nodige tonnen dus waren de klimmen nog des te zwaarder. Toen ik ‘s avonds eindelijk aankwam in Oldenzaal kon ik gelukkig aan de thuisreis beginnen en was het weekend. Dit was ook weer duidelijk te merken aan het aantal trucks wat weer geparkeerd stond op de parkeerplaats in Oldenzaal. M’n tweede week als internationaal chauffeur zat er op en ik begon te merken dat het toch best een slopend beroep is met zulke lange dagen en de stress die er bij komt kijken, mede door de rij- en rusttijden wet waar je toch zoveel mogelijk naar wilt leven! Helaas blijkt dit in de praktijk niet altijd even goed te werken Het beeld wat ik had van de romantiek van het reizen per truck door verre vreemde landen begint langzaam een beetje af te brokkelen. Heb ik hier wel goed aan gedaan en is dit wel echt wat ik wil? Het is overduidelijk meer en harder werken dan je zou denken. Hieronder nog een mooie tekst uit een Duitstalig truckersliedje van Tom Astor wat dit gevoel een beetje omschrijft…

Buchstabiere LKW Ich stand am Rand der Autobahn, den Daumen hoch im Wind Ein LKW hielt bei mir an, na Junge, wo soll’s hin? Ich sagte, du hast einen Job, davon träumt jeder Mann Er lächelte und zündete ‘ne Zigarette an Wir fuhren auf der Bahn, und dann sagte er zu mir Glaubst du, dass es romantisch ist, so jeden Tag auf Tour? Ich sagte, ich find’s stark, denn so ein Mann geht seinen Weg Dann meinte er, dann buchstabier mir doch mal LKW Ich sagte, L, das heißt Leben, so frei sein wie der Wind K wie Kilometer, die ein Abenteuer sind W wie die Weite, durch fernes fremdes Land Fährst du mit deinem LKW, das Steuer in der Hand Er sagte eine Weile nichts und sah auf den Asphalt Der Kaffe in der Thermosflasche wurde langsam kalt Er hielt bei einem Rasthof an und ich ging mit hinein Wir tranken heißen Kaffee, er erzählte von daheim Er sagte, er hat eine Frau, ‘ne Tochter und ‘nen Sohn Die sitzen jetzt beim Abendbrot zu Haus in Iserlohn Und leise sagte er zu mir, ich will dir was gesteh’n Auf meine Art, da buchstabier ich dir mal LKW Er sagte, L, das heißt Lohn, den ich mir sehr hart verdien’ K, das sind die Kinder, die ich viel zu selten seh’ W ist das Warten. das Warten meiner Frau Die diesen Job verflucht hat, jede Nacht allein zu Haus Er sagte, L, das heißt Lohn, den ich mir sehr hart verdien’ K, das sind die Kinder, die ich viel zu selten seh’ W ist das Warten. das Warten meiner Frau Die diesen Job verflucht hat, jede Nacht allein zu Haus

Zo, de eerste halve week zit er op als internationaal chauffeur… Gisteravond kwam ik zo rond een uur of 12 weer thuis aan uit mijn standplaats Oldenzaal. Mijn allereerste ritje bij dit bedrijf ging afgelopen woensdag in een DAF95XF met een lading hout en een totaalgewicht van rond de 40 ton naar het Belgische plaatsje Gembloux. Nouja, Belgisch? ‘t leek wel meer Frankrijk want de mensen daar konden alleen maar Frans waar ik dus weer geen woord van kon verstaan en omgekeerd Maargoed, ik was ‘s middags zo rond een uur of 5 vertrokken vanuit Oldenzaal en er reed al een tijdje een andere auto van hetzelfde bedrijf achter me aan. De 27mc die in de auto zat had ik aan op kanaal 19 en opeens werd ik aangeroepen. Het bleek dus de auto achter mij te zijn. We begonnen een leuk gesprek en na verloop van tijd bleek dat we beiden uit Friesland kwamen en het gesprek ging over in het Fries. We hadden alletwee een bestemming in België dus besloten we om bij de grens bij Joost wat te gaan eten. Na een uurtje ging ik alleen weer verder en zo rond middernacht kwam ik aan in Gembloux. Zo bracht ik daar mijn allereerste nacht in een cabine van een truck door bij het bedrijf voor de deur. De volgende morgen bleek al snel dat ik geen woord kon uitwisselen met de mensen daar. Zij verstonden geen woord Engels of Nederlands en ik weer geen woord Frans. Maargoed, met handen en voeten bleken we een heel eind te komen. De vracht kon worden gelost uit de trailer met schuifzeilen (tautliner). Voor mij was dit tamelijk nieuw dus moest ik eerst nog een beetje uitzoeken hoe dit allemaal in z’n werk ging met zo’n type trailer. Toen ik leeg was kreeg ik een laadopdracht bij een ander adres in België waar men gelukkig wel goed ‘Nederlands’ sprak. Hiermee ben ik toen weer naar de standplaats gereden alwaar ik de tweede nacht heb doorgebracht in de cabine van de vrachtwagen. De volgende morgen moest ik een normale ‘ouderwetse’ zeilenoplegger lossen in Alphen (Noord-Brabant). Ook dit type trailer was voor mij totaal nieuw om mee te werken. Het bleek nog een hele klus voordat ik de complete trailer open had en men kon beginnen met lossen. Dit kostte aardig wat tijd en ook het weer opbouwen van de trailer ging veel tijd in zitten. Maargoed, uiteindelijk is het allemaal weer gelukt. Nadat ik me leeg had gemeld via het systeem ‘Carrierweb’ (soort SMS) kreeg ik twee laadadressen door op andere plaatsen binnen Nederland. ‘s Avonds rond een uur of 21:00 kwam ik weer aan in Oldenzaal en was voor mij de eerste week bijna afgelopen op het afkoppelen van de trailer en het voltanken van de auto na. Het was een grote drukte van allemaal auto’s en chauffeurs die weer binnenkwamen en werden opgehaald door vrouw en kinderen. Zelf kon ik zo rond een uur of 22:00 aan de thuisreis beginnen waarna ik om 12 uur ‘s nachts thuis aankwam en na een warme douche m’n eigen vertrouwde bed kon opzoeken. Het is en blijft toch een aparte wereld hoor, die chauffeurswereld…. Al ben ik er nu nog maar te kort voor een echt oordeel natuurlijk, het viel mij de afgelopen week toch nog aardig tegen allemaal en heb nog heel wat afgezweet om alles uit te zoeken enzo. Nouja, ‘t zal wel een kwestie van wennen zijn….. Ik moet iniedergeval nog héél wat leren!

Ja hoor, vanaf vandaag ben ik dus weer chauffeur na een kleine anderhalf jaar electriciën te zijn geweest! Reed ik voorheen alleen door het Nederlandse landschap, dit keer heb ik een baan als internationaal chauffeur! Dus weinig thuis, langs de kant van de weg ‘camperen’ en veel uren maken…. Tsja, het is en blijft voor mij een gok of het me gaat bevallen of dat ik na een korte of wat langere tijd zoiets heb van: ik heb het wel gezien en dit is niks voor mij! Feit is dat ik nog een héle hoop moet leren! Gisteren ben ik naar Oldenzaal afgereist voor een introductiedag. Officieel zou ik vandaag ook nog een introductiedag moeten hebben, maar het was dit keer ingekort tot slechts 1 dag en vandaag wordt mijn eerste rijdag. Ik heb nog geen flauw idee waar de reis naar toe gaat en hoe lang alles gaat duren enzo. Hiervoor moet ik tussen de middag weer even een telefoontje plegen met de planning…. Maargoed, tijdens de introductie heb ik een stroom aan gegevens op me af gekregen met dingen waar je allemaal op moet letten met verschillende soorten trailers, vrachtbrieven, landen en weet ik het wat allemaal nog meer. Ook wat je moet doen in geval van schade en dat je moet letten op dat je onbewust geen illegalen een land binnen smokkelt die tussen de lading in de trailer zijn geslopen. Kortom, een hele hoop info die het allemaal nog net wat spannender maakt om te beginnen…. Tsjah, ‘k heb nu eenmaal nogal last van een soort van faalangst en ben als de dood voor dingen die fout gaan. Aan de andere kant is het natuurlijk ook wel weer te begrijpen als er eens wat fout gaat want ja, ik moet nu eenmaal nog een hele hoop leren! Nou goed, ik zie wel hoe alles gaat en probeer jullie via deze log zoveel mogelijk op de hoogte te houden! Freddy